Piątek, 23 maj 2025
Piątkowa „Rzeczpospolita” zamieszcza tekst pod hasłem: „Jak znaleźć mieszkanie dla każdego Polaka?”. Uwolnienie gruntów, ulga budowlana, rozwój PPP, stabilna polityka kredytowa i prawo warstwowe to droga do większej dostępności mieszkań – uważają eksperci z Rady Legislacyjnej „Rzeczpospolitej”. Deficyt mieszkaniowy w Polsce to ok. 2 mln lokali – szacuje Łukasz Bernatowicz, szef Związku Pracodawców Business Centre Club (BCC). – Żaden rząd nie potrafił sobie z tym poradzić. Nie do końca poradził sobie także wolny rynek. Biorąc pod uwagę ceny, trudno powiedzieć, że mieszkania to towar ogólnodostępny – dodaje. Barnatowicz jest jednym z członków Rady Legislacyjnej „Rzeczpospolitej” grupującej pięć organizacji przedsiębiorców i pracodawców. Spotkanie rady odbyło się w tym tygodniu w redakcji. Mec. Paweł Kuglarz z Instytutu Allerhanda przypomina, że olbrzymi, nawet 30-proc., wzrost cen mieszkań spowodował wprowadzony w 2023 r. „Bezpieczny kredyt 2 proc”. – Podaż była ograniczona, a popyt gwałtownie wzrósł. Dlatego nie należy tego błędu powtarzać. Rząd nie ma wpływu na ceny materiałów, na cenę kredytu, ale ma wpływ na podaż działek budowlanych. Np. lex deweloper, które się sprawdzało w praktyce, zostało ostatnio znowelizowane w pożądanym kierunku. Chodzi o łatwiejsze przekształcanie nieruchomości. Bernatowicz wyjaśnia, że w miastach jest dużo działek, które mają przeznaczenie inne niż mieszkaniowe. Eksperci zwracają też uwagę na uwolnienia gruntów będących w dyspozycji Skarbu Państwa (m.in. PKP, Poczty Polskiej, Agencji Mienia Wojskowego). Jak wyjaśnia mec. Kuglarz, chodzi o tworzenie joint venture spółek celowych dla budowy mieszkań w ramach PPP lub sprzedaż tych gruntów. Na wprowadzenie na rynek zablokowanych nieruchomości kolejowych wpłynęłoby prawo warstwowe, które oddzielałoby uprawnienia właścicieli infrastruktury podziemnej od praw właścicieli tego, co na powierzchni. Dużo nieruchomości rolnych bardzo niskich klas jest na tzw. obwarzankach dużych miast. Tam nikt niczego nie będzie uprawiał, ale nie da się z nich korzystać. Gdyby deweloperzy mogli współpracować z państwem w modelu PPP, powstawałoby więcej mieszkań- odnotowano na pierwszej stronie głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
„Prawo co dnia” informuje natomiast: „Wydatki na środki trwałe zmniejszają składkę zdrowotną”. Przedsiębiorca na skali lub liniowym PIT, który rozlicza środki trwałe, może znacznie obniżyć składkę zdrowotną. Odlicza bowiem koszty ich nabycia, a nie musi wykazywać przychodu ze sprzedaży. Od 1 stycznia 2025 r. nie trzeba już płacić składki zdrowotnej od sprzedaży środków trwałych. Czy wydatki na nich nabycie mogą jednak składkę pomniejszyć? – pytają czytelnicy. Byłoby to bardzo korzystne rozwiązanie dla przedsiębiorców. Po zmianach wprowadzonych 1 stycznia 2025 r. wiele osób uważa, że środki trwałe nie mają już w ogóle wpływu na składkę zdrowotną. To błąd, nadal jest bowiem możliwość rozliczania wydatków na ich nabycie poprzez odpisy amortyzacyjne, dzięki czemu można składkę znacznie zmniejszyć. Potwierdza to ZUS. Przedsiębiorcy na skali i liniowym PIT mogą zaliczać odpisy amortyzacyjne od środków trwałych do kosztów uzyskania przychodów. Te koszty odliczają od przychodów, dzięki czemu zmniejsza się dochód, który jest podstawą wymiaru składki zdrowotnej. Mimo zmian w przepisach dotyczących środków trwałych, ta zasada nadal obowiązuje – przyznają konsultanci ZUS. Więcej szczegółów- na 13 stronie głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
„Prawo co dnia” zauważa też: „Milczenie ma przyspieszyć budowy”. Jeden z deregulacyjnych pomysłów zakłada, że urzędy będą wydawały milczącą zgodę w 27 procedurach dotyczących inwestycji nieruchomościowych. To nie zawsze pożądana liberalizacja – twierdzą eksperci. Społeczny zespół deregulacyjny Rafała Brzoski (zwany też inicjatywą SprawdzaMY) przekazał rządowi w ostatnich dniach propozycję modyfikacji przepisów związanych z budownictwem i inwestycjami nieruchomościowymi. Są one obliczone na przyspieszenie procedur administracyjnych, które – w opinii ekspertów tego zespołu – spowalniają dziś procesy inwestycyjne. Zespół Brzoski proponuje, by wydawanie decyzji w niektórych przypadkach zastąpić tzw. milczącym załatwieniem sprawy. Ta opcja jest uregulowana w art. 122a kodeksu postępowania administracyjnego. Polega na tym, że jeśli organ w ciągu 30 dni nie wyda decyzji w sprawie złożonego wniosku, sprawę uważa się za załatwioną w sposób spełniający żądanie wnioskodawcy. Przepis ten przewiduje jednak, że milczące załatwienie sprawy jest wyjątkiem od zasady wydawania decyzji i może dotyczyć tylko przypadków wskazanych w ustawach. Już dziś w ten sposób załatwia się procedury dotyczące np. remontów czy budowy niewielkich obiektów. Zespół Brzoski zaproponował rozszerzenie katalogu takich spraw o 27 przypadków. „Milcząca” procedura miałaby być stosowana do legalizacji samowoli budowlanej, gdy od wybudowania obiektu minęło 20 lat, a władze nie podjęły działań w tej sprawie. Także bez formalnej decyzji po 30 dniach będzie można przenieść wydane pozwolenie budowlane na nowego inwestora. Dłużej, bo 90 dni, trzeba będzie czekać, aż milcząco zostanie załatwiona sprawa warunków zabudowy. Tu zaproponowano zastosowanie tego uproszczenia tylko do przypadków, gdy takie rozstrzygnięcie nie wymaga szczegółowej analizy oddziaływania na środowisko. Więcej- na 14 stronie głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
„Rz” wraca do sprawy otwierającej piątkowej wydanie w kolejnym tekście: „Mieszkanie na wynajem, czy raczej na własność?”. Pięć organizacji przedsiębiorców, które wchodzą w skład Rady Legislacyjnej „Rzeczpospolitej”, apeluje o zmiany, które otworzą Polakom drzwi do mieszkań. Czego rynek potrzebuje najbardziej? Zdaniem prof. Jacka Męciny z Konfederacji Lewiatan bez promocji prawdziwego partnerstwa publiczno-prywatnego na rynku mieszkaniowym nic przełomowego się nie zadzieje. – PPP jest potrzebne na każdym kroku, od pozyskiwania gruntów, po ich zbrojenie – mówił, dodając, że marzył się mu projekt wspierający aspiracje Polaków zwłaszcza młodego pokolenia. Chodzi o postawienie np. na pięć miejsc: Warszawę, Trójmiasto, Kraków, Wrocław i Rzeszów. Mogłyby tam powstać wzorcowe osiedla: centralnie położone mieszkania przyszłości, proekologiczne, innowacyjne, o przejrzystej wizji urbanistycznej. Wspierane i monitorowane przez państwo tworzyłyby nowy wymiar zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Jest grunt, zwłaszcza w samorządach, szukajmy partnerów, można by pomyśleć o jakimś kontrakcie regionalnym dla realizacji poszczególnych inwestycji – mówił prof. Męcina. – Taka perspektywa byłaby też ważnym sygnałem dla rynku budowlanego, dla deweloperów. Wpłynęłoby to też pozytywnie na stabilizację cen mieszkań. Także Jacek Cieplak, wiceprezes Pracodawców RP, wskazał na potencjał partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP) w rozwoju mieszkalnictwa. Członkowie Rady Legislacyjnej wskazali kilka postulatów zmian w prawie, które mogłyby pobudzić inwestycje budowlane i ułatwić działalność przedsiębiorcom działającym na tym rynku. Dość skutecznym narzędziem mogłoby być przywrócenie ulg budowlanych w podatku dochodowym od osób fizycznych. – Chodzi o ulgę na budowę mieszkań na wynajem i na budowę własnego mieszkania. Mniej kosztowne dla budżetu mogłyby być porządki w różnych ustawach, sprzyjające usprawnieniu procedur budowlanych. Warto ujednolicić np. definicje powierzchni nieruchomości. Dziś definicja z kodeksu cywilnego różni się od tej z przepisów planistycznych. To utrudnia pomiar nieruchomości i wydawanie decyzji w tych sprawach. Jednym z postulatów Rady Legislacyjnej „Rzeczpospolitej” jest stworzenie stabilnej, racjonalnej polityki kredytowej. Mieliśmy już wiele form wsparcia kredytowego. Każdy rząd wdraża swoje autorskie rozwiązania, przez co brakuje spójnej, długofalowej strategii. Więcej szczegółów- na 19 stronie części ekonomicznej głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
W „Rz” czytamy również: „Zadłużenie XXL: aż 371 Polaków ma długi liczone w milionach”. Niespłacone zobowiązania „milionowych” dłużników to 790 mln zł. Są efektem złych decyzji finansowych, biznesowych czy poręczenia cudzych kredytów. Z danych, do których dotarła „Rz”, wynika, że obecnie w Krajowym Rejestrze Długów Biurze Informacji Gospodarczej jest 371 konsumentów z niespłaconymi zobowiązaniami przekraczającymi milion złotych. Liczba dłużników „milionerów” nieznacznie przy tym spadła w ciągu ostatnich dwóch lat. W listopadzie 2022 r. było ich 373. Obecnie „milionerzy” zalegają wierzycielom 790 mln zł. Odzyskiwanie milionowych należności od konsumentów to proces znacznie bardziej złożony niż w przypadku niższych kwot. Najwięcej przeterminowanych ponadmilionowych płatności, bo 470, przypada na województwo śląskie. Tam też najwięcej, bo 98, wierzycieli czeka na swoje pieniądze od dłużników „milionerów”. Tuż za Śląskiem plasuje się Mazowieckie – 387 niespłaconych zobowiązań finansowych. Na trzecim miejscu są konsumenci z Pomorza z liczbą 243 nieuregulowanych rachunków. Najniższy wskaźnik odnotowuje województwo świętokrzyskie, gdzie trzech dłużników ma „zaledwie” 11 niespłaconych zobowiązań finansowych o łącznej wartości 4,3 mln zł. Więcej szczegółów- na 20 stronie części ekonomicznej głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
„Rz” informuje w innym miejscu: „Dyrektywa budynkowa na półmetku”. Za nami połowa dwuletniego okresu na implementację nowelizacji dyrektywy EPBD. Prace nad krajowym planem renowacji budynków są w konsultacjach, rozporządzenie w sprawie klas energetycznych budynków – przed. 28 maja minie rok od wejścia w życie nowelizacji unijnej dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (EPBD). Kraje członkowskie dostały dwa lata na jej transponowanie. Pierwszy projekt Krajowego Planu Renowacji Budynków (KPRB) należy przedstawić Komisji Europejskiej do końca 2025 r. Jak podało biuro prasowe Ministerstwa Rozwoju i Technologii, działania mające na celu transpozycję dyrektywy EPBD są wielotorowe, wymagają zmian na poziomie ustaw i opracowania nowych lub nowelizacji istniejących aktów wykonawczych. Trwają też prace nad przygotowaniem KPRB. Projekt ustawy o charakterystyce energetycznej budynków jest na początkowym etapie procesu legislacyjnego, czyli przed przekazaniem wniosku o wpis do wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów. Po uzyskaniu wpisu projekt ustawy, ocena skutków regulacji i uzasadnienie będą podlegały konsultacjom publicznym, uzgodnieniom i opiniowaniu. Budynki zostaną podzielone na klasy od A (najlepsza efektywność) do G (tzw. wampiry energetyczne). Trwają też prace nad projektem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej, stosowania systemów automatyki i sterowania oraz wykorzystania energii słonecznej. Polska podejmuje działania, które mają na celu dostosowanie przepisów, rozwój narzędzi wspierających modernizację budynków oraz przygotowanie administracji i rynku budowlanego do realizacji celów klimatycznych, jednak tempo tych prac wydaje się zbyt wolne – ocenia Dorota Bartosz, dyrektorka ds. zrównoważonego budownictwa w Polskim Stowarzyszeniu Budownictwa Ekologicznego PLGBC. Ważnym elementem jest przygotowanie Krajowego Planu Renowacji Budynków, który ma na celu przekształcenie krajowego zasobu budowlanego w wysoko energooszczędny i zeroemisyjny do 2050 r. Zawarta w dokumencie ocena stanu istniejącego zasobów budowlanych, zakres koniecznych działań i mierników oceny procesu modernizacji budynków przeszły już pierwsze konsultacje i według zapowiedzi resortu rozwoju jest szansa, aby plan ten został opublikowany do końca roku. W przyszłym roku planowane jest wprowadzenie długo oczekiwanego rozporządzenia wprowadzającego skalę ocen energetycznych w postaci klas od A do G oraz minimalnych standardów efektywności dla renowacji budynków, które będzie powiązane z nową metodologią wyznaczania charakterystyki energetycznej budynków oraz świadectw charakterystyki energetyczne. Więcej- na 23 stronie części ekonomicznej głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
Niżej „Rz” zamieszcza tekst: „Chcemy tworzyć rynek mieszkań dla seniorów”. Oczy wielu deweloperów już kierują się na seniorów, czyli osoby wchodzące w jesień życia – mówi Anna Watkowska, wiceprezes ds. rozwoju w firmie Okam. Jak zaznacza, przedmiotem zainteresowania deweloperów, w tym firmy, którą reprezentuje, jest zupełnie inny produkt. Chodzi o miejsca, o obiekty, które będą integrować i aktywizować osoby w starszym wieku. Budynki z mieszkaniami dla seniorów będą oczywiście powstawały na tradycyjnych osiedlach. Próbujemy zaspokoić dwie potrzeby. Przede wszystkim seniorzy powinni się integrować, podtrzymywać relacje społeczne, także z osobami w swoim wieku. Wiele starszych osób jest samotnych. A sąsiedzi z małymi dziećmi z oczywistych powodów nie są w stanie dotrzymać seniorowi towarzystwa na co dzień. Chodzi więc o to, by seniorzy mieli możliwość nawiązywania relacji społecznych, żeby byli blisko siebie. Okam planuje mieszkania dla seniorów m.in. w Łodzi przy ulicy Przędzalnianej. Budynek już istnieje, znajduje się w przepięknym miejscu na terenie Księżego Młyna. Jest wyjątkowy, ale czeka go renowacja. Deweloper odrestauruje go, nadając mu nowe funkcje. Przygotował jeszcze dodatkową koncepcję tak, by dostosować mieszkania do potrzeb seniorów. Planuje około 240 lokali, ale w zależności od koncepcji może się to jeszcze zmienić. Oprócz głównego budynku dla seniorów na terenie nieruchomości znajdują się jeszcze cztery mniejsze budynki historyczne, które planuje zaadaptować na lokale handlowo-usługowe. Nie jest wykluczone utworzenie tam miejsc spotkań we współpracy z operatorem wydarzeń kulturalnych. Chodzi o to, by mieszkańcy Przędzalnianej 71 mieli wszystko w zasięgu ręki. Pełny tekst rozmowy- także na 23 stronie części ekonomicznej głównego wydania.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
„Rz” w „Tygodniku Przedsiębiorców” zamieszcza natomiast obszerny tekst: „Krótko o bankowalności projektów infrastrukturalnych”. Jednym z kluczowym pojęć, jakie można usłyszeć przy realizacji projektu PPP lub koncesji jest bankowalność. Jest to określenie umowy, która nie zawiera postanowień mogących utrudniać lub uniemożliwiać uzyskania finansowania przez wykonawcę wobec danego projektu. Bankowalność projektu zapewnia, że nawet podmioty, które nie posiadają środków na całościowe sfinansowanie projektu, mogą się o niego ubiegać, korzystając z finansowania zewnętrznego. Warto zatem poznać metody modelowania bankowalności projektu, gdyż działania te zwiększają możliwości biznesowe przedsiębiorców. Projekty infrastrukturalne realizowane w formule partnerstwa publiczno- prywatnego (PPP) bądź koncesji na roboty budowlane lub usługi, w odróżnieniu od tradycyjnego zamówienia publicznego, wymagają od wykonawcy zapewnienia finansowania. Wynika to z faktu, że w tego rodzaju przedsięwzięciach wynagrodzenie nie jest wypłacane w trakcie wykonywania prac lub po dokonaniu odbioru, a odzyskanie przez wykonawcę poniesionych nakładów inwestycyjnych rozłożone jest w całym okresie trwania umowy. Z tego względu umowa PPP lub koncesji powinna spełniać szereg wymogów, które umożliwią wykonawcy doprowadzenie do tzw. zamknięcia finansowego, czyli pozyskania finansowania umożliwiającego realizację projektu. Zdecydowana większość projektów PPP oraz koncesji realizowana jest przy udziale kapitału obcego, w formie długoterminowego finansowania dłużnego. Umowa powinna zatem być akceptowalna ze strony instytucji finansujących. W interesie przedsiębiorcy leży zatem, aby skonsultować treść wzoru umowy z instytucjami finansującymi, gdyż dopiero potwierdzenie bankowalności projektu powinno warunkować złożenie oferty. Niejeden projekt PPP nie doczekał się zamknięcia finansowego, przez co nie został zrealizowany. Co zatem zrobić, jeśli analiza bankowalności daje negatywną odpowiedź? Należy wymóc na zamawiającym zmiany, które zapewnią możliwość korzystania z finansowania zewnętrznego. Wywieranie wpływu na treść umowy zaczyna się właśnie od uświadomienia podmiotowi publicznemu, jak należy przemodelować warunki realizacji projektu, aby instytucje finansujące uznały go za bankowalny. Więcej szczegółów- na trzeciej stronie dodatku.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
W „Tygodniku…” czytamy również: „Opłata za bezzasadne wezwanie serwisu przez najemcę, a VAT”. Przedsiębiorcy świadczący usługi najmu pobierają dodatkowe opłaty od najemców lokali mieszkalnych lub usługowych m.in. za bezzasadne wezwanie serwisu przez najemcę. Czy taka opłata podlega VAT i czy stanowi element usługi najmu? Przyjrzyjmy się temu na przykładzie. W ramach usługi najmu, w przypadku wystąpienia awarii, do których naprawy zobowiązany jest wynajmujący, najemca może wezwać wyznaczony do tego serwis. Nie wiąże się to z dodatkowymi opłatami dla najemcy. Gdy jednak okaże się, iż najemca wezwał serwis, natomiast nieprawidłowość, która wystąpiła, powinna zostać naprawiona przez najemcę albo w ogóle nie wystąpiła, zostaje on obciążony kosztami przyjazdu oraz ewentualnie dokonanych napraw (jeżeli, w związku z wezwaniem zostałyby dokonane, ze względu na fakt, iż ekipa serwisowa jest już na miejscu). Opłata za bezzasadne wezwanie serwisu określona jest (w umowie najmu) w stałej wysokości zbliżonej do szacunkowych kosztów przyjazdu ekipy serwisowej. Najemca godzi się na jej ponoszenie poprzez zaakceptowanie warunków umowy i jej podpisanie. Wzywając zapewniany przez wynajmującego serwis, najemca zawsze działa we własnym zakresie (samodzielnie). Jednocześnie, awarie, do których wzywany powinien być serwis zawsze powinny być usuwane przez konkretny serwis. Organy podatkowe przyjmują, że opłata za bezzasadne wezwanie serwisu przez najemcę podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Na ogół serwis stanowi element usługi najmu, gdyż wynajmujący ma obowiązek zapewnić najemcom lokale we właściwym stanie i serwis działa w tym celu. Natomiast w przypadku gdy serwis wezwany zostanie bezzasadnie, w dalszym ciągu na rzecz najemcy realizowane jest określone świadczenie: w postaci przyjazdu serwisu i ewentualnej naprawy. Jedynie ze względu na brak zasadności wezwania (z przyczyn, których naprawienie nie leży po stronie wynajmującego) konieczne jest uiszczenie dodatkowej opłaty. Tym samym z działaniem podejmowanym przez wynajmującego bezpośrednio powiązana jest opłata uiszczana przez najemcę. Więcej szczegółów- na szóstej stronie dodatku.
(Źródło: „Rzeczpospolita”– 23.05.2025.).
„Głos Szczeciński” odnotowuje: „Szczecin jest na pierwszej pozycji w rankingu ogólnopolskim”. Szczecin jest numerem jeden. Zdobył w rankingu 77 punktów na 93 możliwych do uzyskania. Uzyskał najwyższe noty za dostępność infrastruktury drogowej i magazynowej, a także za atuty lokalizacyjne, takie jak bliskość granicy z Niemcami oraz port morski. Te pierwsze miejsce Szczecina to wynik rankingu Accolade „Średnie miasta – wielki potencjał inwestycyjny”, który objął 10 miast wyłonionych spośród ponad 30 polskich ośrodków średniej wielkości (od 100 tys. do 400 tys. mieszkańców). Średnie miasta to dziś pełnoprawni gracze na rynku inwestycji przemysłowych. Mają coraz lepszą infrastrukturę, dostęp do wykształconej kadry, rozwijający się sektor prywatny i konkretne przewagi lokalizacyjne – mówi Joanna Sinkiewicz, dyrektorka ds. komercjalizacji w Grupie Accolade. Twierdzi tez, że trend wychodzenia poza największe aglomeracje w sektorze magazynowym z roku na rok się pogłębia i coraz więcej firm decyduje się na lokowanie swojej działalności w tych miastach, przy niewątpliwych atutach, jak choćby efektywność kosztowa. Jak podkreślają twórcy rankingu Szczecin uzyskał w nim pierwsza pozycję, bo ma takie atuty jak dostępność infrastruktury drogowej i magazynowej, oraz atutem jest lokalizacja, takie jak bliskość granicy z Niemcami oraz port morski. Miasto zostało liderem pod względem wskaźnika popytu i podaży na rynku magazynowym oraz znalazło się w ścisłej czołówce w kategorii infrastruktury drogowej. Doskonała lokalizacja czyni Szczecin jedną z najbardziej strategicznych pozycji na przemysłowej mapie Polski. Drugie miejsce w rankingu zdobył Lublin (73 punkty), a trzecie Bydgoszcz (60 punktów).
(Źródło: „Głos Szczeciński”– 24.05.2025.).
„Kurier Szczeciński” zachęca natomiast: „Wyremontuj i zamieszkaj. W ofercie nawet kilkaset mieszkań rocznie”. Program „Mieszkanie za remont” dla wielu mieszkańców Szczecina jest jedyną szansą na zyskanie własnego lokum. Tylko w tym roku skorzystało z niej już 111 aplikujących. W całym ubiegłym roku ZBiLK wynajął aż 368 lokali do remontu. Program działa w tym mieście już od ponad 10 lat. To oferta skierowana do mieszkańców Szczecina, którzy nie posiadają swojego M oraz spełniają określone kryteria dochodowe. Wprawdzie muszą włożyć własne środki w remont lokalu, ale zyskują prawo do zamieszkania w nim. Koszt podstawowego remontu to zazwyczaj kilkadziesiąt tysięcy złotych, ale jeśli w mieszkaniu brakuje łazienki/WC, konieczny jest remont stolarki okiennej czy instalacja lub wymiana źródła ciepła na bardziej ekologiczne – dodatkowo można skorzystać również z dofinansowania w ramach Programu Małych Ulepszeń. Program pozwala na dofinansowanie na poziomie do 90% kwoty budowy łazienki (nie więcej niż 25.000 zł brutto) oraz wymiany ogrzewania (nie więcej niż 10 000 zł brutto), czy do 50 proc. kosztów wymiany 1 m kw. stolarki okiennej (nie więcej niż 600 zł/mkw. brutto). W skład kosztów mogą wchodzić koszty wykonania dokumentacji technicznej wraz z kosztorysem inwestorskim oraz dokonania odbiorów technicznych (w kwocie nie wyższej niż 5000 zł brutto)- czytamy na łamach „Kuriera”.